Καθυστερησαν, αλλα ξυπνησαν...


Τρίτη, 11 Μαΐου 2010

Γράφει ο Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος «E» 11/5

Μήνες τώρα η ελληνική κοινή γνώμη βομβαρδιζόταν από το επιχείρημα πως τα spreads ανέβαιναν επειδή η κυβέρνηση δεν έπαιρνε τα μέτρα εκείνα που θα ικανοποιούσαν τις αγορές. Αντίθετα η κυβέρνηση υποστήριζε ότι οι αγορές δεν έχουν ...στόχο τους την Ελλάδα αλλά το ευρώ και ότι αν τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης δεν επιδείξουν την αποφασιστικότητα που πρέπει η κρίση θα γενικευτεί. Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών δικαίωσαν με τον σαφέστερο δυνατό τρόπο την..κυβέρνηση.
Φυσικά θα ήταν αφελές ν’ αναμένει κανείς ότι όσοι είχαν αναγάγει την πολιτική εμπάθεια και τη συστηματική
διαστρέβλωση των γεγονότων σε «δημοσιογραφική ανάλυση» ή «πολιτικό λόγο», θα είχαν χθες τη στοιχειώδη εντιμότητα να ομολογήσουν ότι οι θεωρίες και οι ερμηνείες που πλασάριζαν ήταν από αβάσιμες μέχρι βλακώδεις. Δεν θα εκπλαγώ μάλιστα αν βρεθούν και κάποιοι που θα έχουν το θράσος να δηλώσουν «δικαιωμένοι». Η «κωλοτούμπα» είναι, ως γνωστό, ένα σπορ στο οποίο επιτυχέστατα επιδίδονται γνωστά ονόματα και της πολιτικής αλλά και της δημοσιογραφίας, ιδιαίτερα της ηλεκτρονικής.
Φυσικά δεν διατείνομαι ότι είμαι σε θέση να προβλέψω τις εξελίξεις και, υπό την έννοια αυτή, δεν ξέρω αν το πρόβλημα των κερδοσκοπικών επιθέσεων σε βάρος του ευρώ θα σταματήσει ή όχι. Εκείνο που ξέρω είναι ότι η Ευρώπη ξύπνησε, συνειδητοποίησε τον κίνδυνο κι αποφάσισε ν’ αντιδράσει. Και αντέδρασε. Κι επίσης ξέρω ότι το ξυπνητήρι είχε ονοματεπώνυμο. Ηταν η ελληνική κρίση και η επίμονη προσπάθεια του Γ. Παπανδρέου που έπεισε τους Ευρωπαίους εταίρους μας ότι οφείλουν να ενεργοποιηθούν και να μας στηρίξουν, γιατί διαφορετικά θα έρθει η σειρά τους.
Ολα δείχνουν ότι ο κίνδυνος αποτρέπεται και η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ιταλία δεν θα υποστούν τα όσα ήταν ήδη δρομολογημένα να συμβούν. Αντίθετα η Μέρκελ και ν’ αλλάξει πολιτική υποχρεώθηκε, αλλά και το εκλογικό στραπάτσο δεν απέφυγε. Και μάλιστα για λόγους διαφορετικούς από εκείνους που φοβόταν. Η στάση της απέδειξε με τον αποκαλυπτικότερο δυνατό τρόπο ότι το μέλλον της Ευρώπης περνά μέσα από πρακτικές και πρωτοβουλίες που επίμονα εισηγούνται και προωθούν οι σοσιαλιστές και όχι μέσα από την επανεθνικοποίηση των πολιτικών των κρατών-μελών τους.