Εν Ψυχρώ με τον Γιάννη Χατζηιωάννου


Πέμπτη 15 Απριλίου 2010
Αλλαγές και στην Παιδεία. Πόσες και πόσες δεν γνωρίσαμε σ’αυτόν τον τόπο.
Ο κάθε υπουργός θέλει ν’αφήσει τη σφραγίδα του έχοντας την ψευδαίσθηση ότι εκτελεί μέγα έργο. Αχ Αννούλα ούτε εσύ ξέφυγες από την πεπατημένη.
***
Θα απεργήσουν λέει οι... εκπαιδευτικοί την περίοδο των πανελληνίων εξετάσεων. Είναι αυτό που λέγαμε, όποιος έχει μοχλό πίεσης πιέζει και παίρνει. Σε τι διαφέρει τάχα  απ’το να κατεβάζεις το διακόπτη της ΔΕΗ ή να κλείνεις την εθνική οδό;
***
Μ’αυτά και μ’αυτά και με πολλά άλλα κάναμε ένα αστείο κράτος κτισμένο στις ανισότητες. Όμως ως εδώ.
***
Όποιου δεν του αρέσει υπάρχει και ο έντιμος δρόμος της παραίτησης. Σκεφθείτε πόσοι νέοι είναι σε λίστες αναμονής και πόσοι ωρομίσθιοι κάνουν εκατοντάδες χιλιόμετρα καθημερινά για μια θέση στον ήλιο.
***
Και θα ήμουν ο τελευταίος που θα έπαιρνα τέτοια θέση, αν δεν ήταν η συγκυρία όπως είναι σήμερα. Βουλιάζουμε σήμερα. Και ευτυχώς ή δυστυχώς  δεν ισχύει το « ο σώζων εαυτόν σωθήτω» ή βουλιάζουμε όλοι ή σωζόμαστε όλοι.
***
Ξέρετε, όταν το ΔΝΤ πάει στις χώρες για στήριξη το πρώτο πράγμα που λέει είναι μειώστε μισθούς και κάντε απολύσεις. Το σκεφθήκατε ποτέ;
***
Κι επειδή άρχισα τα σχόλια με τις αλλαγές στην Παιδεία με μια εμπειρία κι εγώ 17 χρόνων στα θρανία αλλά και ως πατήρ δυο ακαδημαϊκών τέκνων οφείλω να θέσω το θέμα της παραπαιδείας που μέγα μέρος αγγίζει και τον εκπαιδευτικό κόσμο.
***
Για την ταμπακέρα καμία κουβέντα. Για τα κρυφά και φανερά «ιδιαίτερα» καμία κουβέντα. Για το μαύρο χρήμα ούτε λόγος.
***
Σ’αυτή τη χώρα όλοι θέλουν να φορολογηθούν, να τιμωρηθούν οι πάντες εκτός από εμάς. Όλοι είναι ασυνείδητοι, κλέφτες, ανήθικοι εκτός από εμάς.
***
Ε αυτό το παραμύθι να τελειώνει. Ξέρω ότι πολλοί φίλοι μου εκπαιδευτικοί θα δυσαρεστηθούν, οφείλουν όμως να εισπράξουν το σφυγμό του μέσου πολίτη, της κοινωνίας.
Εγώ τους θέλω αξιοπρεπείς και όχι δίκην γαλατάδων να μοιράζουν γνώση με ιδιαίτερα μαθήματα.
***
Τους θέλω βέβαια και με αξιοπρεπείς μισθούς και για να το κατακτήσουν πρέπει να απαλλαγούν από τα όποια εμπορικά σύνδρομα τους διακατέχουν. Τότε μόνο οι υποψιασμένοι πολίτες θα δικαίωναν τον όποιο αγώνα τους που φυσικά δεν θα άγγιζε τα όρια του εκβιασμού.(ΤΟΠΙΚΗ)