Κυριακή 3 Ιουλίου 2011
Δύο είναι σήµερα οι επιλογές-διέξοδοι-λύσεις στην κρίση του δηµόσιου χρέους.Η πρώτη είναι αυτή που µας προτείνουν οι εταίροι µας στην ευρωζώνη µαζί µε το..
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΜΕ - ΑΡΘΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΜΕ - ΑΡΘΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 3 Ιουλίου 2011
Η μεγάλη δημιουργική πλειοψηφία των Ελλήνων
Κυριακή 3 Ιουλίου 2011
Ας ξεφύγουμε λίγο από τη μιζέρια και την υστερία των ημερών... Αναμασάμε εδώ και μήνες την καραμέλα της ανάπτυξης και της..
Σάββατο 2 Μαΐου 2009
Γνώμη Για το φιλότιμο του Τέλη...
Του ΠΑΥΛΟΥ ΤΣΙΜΑ
ΣΑΒΒΑΤΟ 2 Μαΐου 2009
Η υπόθεση Παυλίδη και η ψηφοφορία της Δευτέρας είναι- για την κυβερνητική πλειοψηφίαμια πολλαπλής δυσκολίας σπαζοκεφαλιά για δυνατούς λύτες. Η πλειοψηφία πρέπει- πρωτίστως- να αποφύγει τον κίνδυνο της παραπομπής (που θα οδηγούσε σε επίσπευση εκλογών). Αυτός είναι στόχος σχετικά εύκολος, δεδομένου ότι το συμφέρον της κυβέρνησης συμπίπτει με το ίδιον συμφέρον πολλών βουλευτών- και όχι μόνον του κυβερνώντος κόμματος- να μη διαλυθεί η Βουλή. Αλλά η μη παραπομπή δεν αρκεί. Πρέπει, παράλληλα, να αποδυναμωθεί και η αίσθηση του κουκουλώματος, να διασκεδαστεί η δολοφονική υποψία ότι οι βουλευτές της συμπολίτευσης υποχρεώνονται να δώσουν μία ψήφο παρά συνείδησιν, υπακούοντας σε μια κυνική πολιτική σκοπιμότητα. Ο από μηχανής θεός που φέρει τη λύση στο δράμα είναι τα λευκά. Διά της λευκής ψήφου, και η συνείδηση των βουλευτών αποσυμπιέζεται, και ο Παυλίδης δεν παραπέμπεται, και μια άνευ περαιτέρω συνεπειών, ήπια αποδοκιμασία του έρχεται να μετριάσει μιαν αβάσταχτη και πολιτικά επιζήμια αίσθηση συγκάλυψης. Αν η λύση αποδειχθεί αποτελεσματική, αν ένα ατύχημα της κάλπης δεν τα τινάξει όλα στον αέρα, αν δηλαδή ο Παυλίδης αθωωθεί μετά λευκών επιφυλάξεων τη Δευτέρα, τότε το ένα πρόβλημα θα έχει λυθεί: και η πλειοψηφία θα έχει επιβιώσει και τα προσχήματα θα έχουν σωθεί. Ένα νέο πρόβλημα, όμως, θα ανακύψει αυτομάτως. Πώς η κυβέρνηση θα στηρίζεται εφεξής στην ψήφο του αποδοκιμασθέντος πρώην υπουργού; Πώς θα στηρίζεται κοτζάμ Καραμανλής στην ψήφο ενός «αποκλίνοντος» Τέλη; Λύση υπάρχει μόνον μία: να παραιτηθεί ο αθωωθείς και να τον διαδεχθεί η επιλαχούσα της εκλογικής του περιφέρειας- οπότε, ούτε γάτα ούτε ζημιά. Η πίεση έχει ήδη ξεκινήσει, ασφυκτική και ενορχηστρωμένη. Ο ένας μετά τον άλλον οι συνάδελφοί του υποδεικνύουν στον ατυχήσαντα πρώην υπουργό, άνευ της συνήθους συναδελφικής αλληλεγγύης, να τους αδειάσει τη γωνιά. Αν όμως ο δύστροπος Δωδεκανήσιος δεν στέρξει; Αν οι πιέσεις δεν αποδώσουν; Ησπαζοκεφαλιά θα περάσει τότε σε ένα τρίτο επίπεδο δυσκολίας. Όπου λύση εύκολη ή αναίμακτη μάλλον δεν προσφέρεται. Οι πλέον καχύποπτοι εκτιμούν ότι, στην περίπτωση αυτή, ο Καραμανλής δεν έχει άλλη λύση από μια φυγή προς τα εμπρός. Να κάνει, δηλαδή, την ανάγκη φιλοτιμία και να οργανώσει εκλογές «κάθαρσης», με σφαγές βατοπεδινών αμνών και μια γενική επιχείρηση χειροπέδες- κι ό,τι βγει. Κάποιες κινήσεις της κυβέρνησης άλλωστε, από τον πρόσθετο, εκτός προγράμματος, δανεισμό, με τον οποίο μπορεί να αγοράσει προεκλογικό χρόνο, ώς την παράδοση των λεωφορειόδρομων στα ταξί, με την οποία αγοράζει επιρροή σε μια παραδοσιακή κατηγορία «opinion leaders», όζουν εκλογικού σχεδιασμού, που υπερβαίνει τον ορίζοντα των ευρωεκλογών. Αλλά τότε πώς θα μπορεί ακόμη να υπερηφανεύεται ο Καραμανλής για τον «δύσκολο δρόμο της ευθύνης», τον οποίο μάς βεβαιώνει ότι επέλεξε, απορρίπτοντας τον «εύκολο δρόμο της ανευθυνότητας»; Πώς συμβιβάζεται αυτή η ηράκλεια επιλογή με πρόωρες «κάλπες Παυλίδη»; Πώς θα εμφανιστούν, δηλαδή, οι «κάλπες ηθικής» συμβατές με την επικοινωνιακή γραμμή που μεταφράζει κάθε αναφορά σε σκάνδαλα ως «πράξη ανευθυνότητας σε συνθήκες κρίσης» και περισπασμό από την εργώδη κυβερνητική προσπάθεια; Είναι προφανές ότι κάπου εκεί τα όρια της επικοινωνιακής διαχείρισης εξαντλούνται. Το διαφημιστικό αμπαλάζ σχίζεται. Και το περιεχόμενο θα εμφανιστεί στα μάτια μας γυμνό, δίχως ψιμύθια. Θα βρεθούμε αντιμέτωποι με τη δυσάρεστη πραγματικότητα μιας χώρας που δανείζεται δίχως όριο και δίχως σχέδιο, και πνίγεται στα χρέη της. Τη σκληρή πραγματικότητα μιας χώρας σε δημοσιονομικό εκτροχιασμό, που πλέει ολόισια καταπάνω στο παγόβουνο της ύφεσης, με τον καπετάνιο ανίκανο, οκτώ μήνες τώρα που οι άνεμοι της κρίσης σαρώνουν τις θάλασσες, να χαράξει εναλλακτική πορεία. Έτσι κι αλλιώς, όποτε κι αν γίνουν οι προσεχείς εκλογές, σε αυτό το τοπίο θα γίνουν. Δύσκολο, τραχύ τοπίο. Γι΄ αυτό και ο Καραμανλής εξακολουθεί να επιχειρεί να κερδίσει χρόνο. Γι΄ αυτό και ελπίζει να αποφύγει- προς το παρόν- τη μοιραία επιλογή. Γι΄ αυτό και επενδύει στο λευκό των «ανταρτών». Γι΄ αυτό και ελπίζει στο φιλότιμο του Τέλη. Πώς θα εμφανιστούν οι «κάλπες ηθικής» συμβατές με την επικοινωνιακή γραμμή που μεταφράζει κάθε αναφορά σε σκάνδαλα ως «πράξη ανευθυνότητας σε συνθήκες κρίσης» και περισπασμό από την εργώδη κυβερνητική προσπάθεια;
kraxtis-gr.blogspot.com
kraxtis-gr.blogspot.com
Πράσινοι φόροι
Παντελής Καψής , kapsis@dolnet.gr
ΣΑΒΒΑΤΟ 2 Μαΐου 2009
ΤΗΝ προηγούμενη εβδομάδα το Εργατικό Κόμμα του κ. Μπράουν προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων ανακοινώνοντας την αύξηση του ανώτατου φορολογικού συντελεστή από το 40% στο 50% για τα εισοδήματα πάνω από 150.000 λίρες.
ΑΠΟΘΑΡΡΥΝΕΤΑΙ η ιδιωτική πρωτοβουλία φώναζαν οι επικριτές επισείοντας τον κίνδυνο οικονομικής καταστροφής, καθώς οι έχοντες θα προτιμήσουν- υποτίθεται- να μεταναστεύσουν σε πιο φιλικές γι΄ αυτούς χώρες με χαμηλότερους φόρους. ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΜΕ στην πολιτική της ταξικής ζήλειας υπογράμμιζαν άλλοι, οι οποίοι έσπευδαν να ανακοινώσουν και τον θάνατο του εκσυγχρονιστικού Εργατικού Κόμματος του κ. Μπλερ.
ΕΧΟΥΝ άραγε δίκιο; Πιθανότατα όχι. Παρά το ότι το ύψος των φόρων μπορεί θεωρητικά να αποθαρρύνει την ανάπτυξη στην πράξη, χώρες με ισχυρό κοινωνικό κράτος και συντελεστές που φτάνουν και το 60%- όπως οι σκανδιναβικέςέχουν πολύ καλύτερες επιδόσεις από άλλες που ακολουθούν τη νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία.
ΥΠΑΡΧΟΥΝ φυσικά προϋποθέσεις. Όπως η απρόσκοπτη λειτουργία της αγοράς που επιτυγχάνεται ακριβώς επειδή το κράτος έχει δημιουργήσει ένα ισχυρό δίκτυο κοινωνικής αλληλεγγύης.
ΣΕ ένα σημείο ωστόσο οι επικριτές του κ. Μπράουν έχουν το πάνω χέρι: ότι οι φόροι στο εισόδημα δεν αρκούν. Μπορεί να υπηρετούν την ανάγκη κοινωνικής δικαιοσύνης ως ποσοστό, ωστόσο αποτελούν ένα ελάχιστο μέρος των φορολογικών εσόδων. Η πολιτική του «αρμέγματος των πλουσίων», όπως την αποκαλούν ειρωνικά οι συντηρητικοί, ακόμα και με ριζική αναδιανομή του πλούτου, έχει περιορισμένο ορίζοντα. Και υπ΄ αυτήν την έννοια αφορά και την Ελλάδα.
ΤΟ ΠΑΣΟΚ και ο Γιώργος Παπανδρέου έχουν εξαγγείλει ένα γενναίο πρόγραμμα επενδύσεων και μαζί μια σημαντική αύξηση των δαπανών σε τομείς όπως η υγεία και η παιδεία.
ΔΕΝ έχουν πει όμως ακόμα πού θα βρεθούν οι πόροι. Είναι προφανές ότι στα σχέδια του ΠΑΣΟΚ είναι η αύξηση των φόρων στους «έχοντες». Δεν υπάρχει όμως κανείς που να πιστεύει ότι μια τέτοια αύξηση, όσο και αν είναι δικαιολογημένη, θα είναι από μόνη της αρκετή.
ΚΑΙ βέβαια το ΠΑΣΟΚ δεν έχει ακόμα διευκρινίσει τι είδους οικονομική πολιτική θα ακολουθήσει. Γιατί μπορεί η πράσινη ανάπτυξη να είναι ευρύτερα αποδεκτή, ο κ. Παπανδρέου όμως θα κληθεί να αντιμετωπίσει πολύ πιο πεζά και επείγοντα ζητήματα όπως είναι το δημόσιο έλλειμμα, το χρέος και ο εξωτερικός δανεισμός. Απαντήσεις προφανώς υπάρχουν. Απαντήσεις δύσκολες όμως, με πολιτικό και κοινωνικό κόστος. ΜΕ τις δημοσκοπήσεις να κάνουν ορατή πλέον την προοπτική της εξουσίας, τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ δικαιολογημένα διστάζουν να χαλάσουν το κλίμα της ευφορίας που έχει δημιουργηθεί.
ΠΟΛΛΟΙ ωστόσο εκφράζουν επιφυλάξεις για τη μονοδιάστατη προβολή των σκανδάλων και κυρίως την απουσία πρωτοβουλιών που θα εξηγούν τις θέσεις του κόμματος και θα αναδεικνύουν τα πρόσωπα που θα τις υλοποιήσουν. ΑΝ το ΠΑΣΟΚ θέλει να κερδίσει τους ψηφοφόρους και όχι απλώς να κερδίσει τις εκλογές, τότε πράγματι θα πρέπει να κάνει πολύ περισσότερα!
kraxtis-gr.blogspot.com
ΑΠΟΘΑΡΡΥΝΕΤΑΙ η ιδιωτική πρωτοβουλία φώναζαν οι επικριτές επισείοντας τον κίνδυνο οικονομικής καταστροφής, καθώς οι έχοντες θα προτιμήσουν- υποτίθεται- να μεταναστεύσουν σε πιο φιλικές γι΄ αυτούς χώρες με χαμηλότερους φόρους. ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΜΕ στην πολιτική της ταξικής ζήλειας υπογράμμιζαν άλλοι, οι οποίοι έσπευδαν να ανακοινώσουν και τον θάνατο του εκσυγχρονιστικού Εργατικού Κόμματος του κ. Μπλερ.
ΕΧΟΥΝ άραγε δίκιο; Πιθανότατα όχι. Παρά το ότι το ύψος των φόρων μπορεί θεωρητικά να αποθαρρύνει την ανάπτυξη στην πράξη, χώρες με ισχυρό κοινωνικό κράτος και συντελεστές που φτάνουν και το 60%- όπως οι σκανδιναβικέςέχουν πολύ καλύτερες επιδόσεις από άλλες που ακολουθούν τη νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία.
ΥΠΑΡΧΟΥΝ φυσικά προϋποθέσεις. Όπως η απρόσκοπτη λειτουργία της αγοράς που επιτυγχάνεται ακριβώς επειδή το κράτος έχει δημιουργήσει ένα ισχυρό δίκτυο κοινωνικής αλληλεγγύης.
ΣΕ ένα σημείο ωστόσο οι επικριτές του κ. Μπράουν έχουν το πάνω χέρι: ότι οι φόροι στο εισόδημα δεν αρκούν. Μπορεί να υπηρετούν την ανάγκη κοινωνικής δικαιοσύνης ως ποσοστό, ωστόσο αποτελούν ένα ελάχιστο μέρος των φορολογικών εσόδων. Η πολιτική του «αρμέγματος των πλουσίων», όπως την αποκαλούν ειρωνικά οι συντηρητικοί, ακόμα και με ριζική αναδιανομή του πλούτου, έχει περιορισμένο ορίζοντα. Και υπ΄ αυτήν την έννοια αφορά και την Ελλάδα.
ΤΟ ΠΑΣΟΚ και ο Γιώργος Παπανδρέου έχουν εξαγγείλει ένα γενναίο πρόγραμμα επενδύσεων και μαζί μια σημαντική αύξηση των δαπανών σε τομείς όπως η υγεία και η παιδεία.
ΔΕΝ έχουν πει όμως ακόμα πού θα βρεθούν οι πόροι. Είναι προφανές ότι στα σχέδια του ΠΑΣΟΚ είναι η αύξηση των φόρων στους «έχοντες». Δεν υπάρχει όμως κανείς που να πιστεύει ότι μια τέτοια αύξηση, όσο και αν είναι δικαιολογημένη, θα είναι από μόνη της αρκετή.
ΚΑΙ βέβαια το ΠΑΣΟΚ δεν έχει ακόμα διευκρινίσει τι είδους οικονομική πολιτική θα ακολουθήσει. Γιατί μπορεί η πράσινη ανάπτυξη να είναι ευρύτερα αποδεκτή, ο κ. Παπανδρέου όμως θα κληθεί να αντιμετωπίσει πολύ πιο πεζά και επείγοντα ζητήματα όπως είναι το δημόσιο έλλειμμα, το χρέος και ο εξωτερικός δανεισμός. Απαντήσεις προφανώς υπάρχουν. Απαντήσεις δύσκολες όμως, με πολιτικό και κοινωνικό κόστος. ΜΕ τις δημοσκοπήσεις να κάνουν ορατή πλέον την προοπτική της εξουσίας, τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ δικαιολογημένα διστάζουν να χαλάσουν το κλίμα της ευφορίας που έχει δημιουργηθεί.
ΠΟΛΛΟΙ ωστόσο εκφράζουν επιφυλάξεις για τη μονοδιάστατη προβολή των σκανδάλων και κυρίως την απουσία πρωτοβουλιών που θα εξηγούν τις θέσεις του κόμματος και θα αναδεικνύουν τα πρόσωπα που θα τις υλοποιήσουν. ΑΝ το ΠΑΣΟΚ θέλει να κερδίσει τους ψηφοφόρους και όχι απλώς να κερδίσει τις εκλογές, τότε πράγματι θα πρέπει να κάνει πολύ περισσότερα!
kraxtis-gr.blogspot.com
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)